آيت الله مرعشي نجفي (ره)

شعر علي اي هماي رحمت (سروده  شهريار)

 آيت الله العظمي مرعشي نجفي (ره) بارها مي فرمودند شبي توسلي پيدا کردم تا يکي از اولياي خدا را در خواب ببينم . آن شب در عالم خواب , ديدم که در زاويه مسجد کوفه نشسته ام و وجود مبارک اميرالمومنين امام علي (عليه السلام) با جمعي حضور دارند .حضرت فرمودند : شاعران اهل بيت را بياوريد . ديدم چند تن از شاعران عرب را آوردند . فرمودند : شاعران فارسي زبان را نيز بياوريد . آن گاه محتشم و جند تن از شاعران فارسي زبان آمدند . فرمودند : شهريار ما کجاست ؟ شهريار آمد . حضرت خطاب به شهريار فرمودند : شعرت را بخوان ! شهريار

اين  شعر را خواند .

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

                                           که به ما سوا فکندي همه سايه هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين

به علي شناختم من به خدا قسم خدا را


به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علي گرفته باشد سر چشمه بقا را


                                      مگر اي سحاب رحمت تو بباري ار نه دوزخ

                                        به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را


برو اي گداي مسکين در خانه علي زن

که نگين پادشاهي دهد از کرم گدا را

 


به جز از علي که گويد به پسر که قاتل من

چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا

                                            به جز از علي که آرد پسري ابولعجائب 

 

                                               که علم کند به عالم  شهداي کربلا را

چو به دوست عهد بندد زميان پاکبازان

 

چو علي که مي تواند که  بسر برد وفا را

                                  نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت

 

                                                             متحيرم چه نامم شه ملک لا فتي را

به دوچشم خونفشانم هله اي نسيم رحمت

 

که زکوي او غباري به من آر توتيا را

                      به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت

 

                                                    چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان

 

که زجان ما بگردان ره آفت قضا را

                 چه زنم چو ناي هر دم زنواي شوق او دم

 

                                                       که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را

همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي

                       

به پيام آشنايي بنوازد آشنا را

                    زنواي مرغ ياحق بشنو که در دل شب

 

                                          غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهريارا